Yaygın çoklu mikro besin sorunları yaşayan toplumlarda, temel besin maddelerinin zenginleştirilmesi, iyi beslenme, çocuğun sağlıklı gelişimi, öğrenme kapasitesi ve üretkenliği açısından oldukça önemlidir. Bu nedenle unun zenginleştirilmesi, geleceği güvence altına almak için yapılabilecek en iyi yatırımlardan biri olarak görülüyor. Zenginleştirmenin arkasında yatan fikir, mikro besin maddesi eksikliklerini “gidermek” değil, eksiklikleri önlemek ve insanları ve toplumun tamamını güçlendirilmiş gıdalar yoluyla önerilen mikro besin maddesi miktarının tüketimine doğru götürmektir.
Un, dünya üzerinde en çok tüketilen temel gıda maddelerinden biridir ve bu yüzden zenginleştirme konseptinin yayılması için etkili bir araç görülüyor. Çünkü birçok mikro besin, unla yüksek oranda uyum sağlar. Dünya Sağlık Örgütü (WHO) ve Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü’ne (FAO) göre zenginleştirme; gerekli olan bir mikro besin -yani vitamin ve mineral- oranının, besinlerin gıda bünyesinde işlem görmeden önce bulunup bulunmamasından bağımsız olarak, sunulacak gıdanın besin kalitesinin iyileştirilmesi ve kamu sağlığına yararlı olması amacıyla kasıtlı olarak artırılmasıdır.
Unun zenginleştirilmesi bir yandan kalori ihtiyaçlarını karşılarken diğer yandan gizli açlık problemiyle mücadele ederek çok yönlü faydalar sağlar. Buğday ununun hayatî öneme sahip mikro besinlerle zenginleştirilmesinin dünya genelindeki nüfusta görülen beslenme bozukluklarıyla mücadele için etkili bir teknik olacağına inanılmaktadır. Buğday unu zenginleştirmesi, mikro besin eksiklikleri ve folik asit eksikliğinden kaynaklanan nöral tüp defktleri gibi doğum kusurlarının azaltılması için de düşük maliyetli bir yöntemdir.
B9 ve B12 vitaminleri ve demir, un zenginleştirmesinde en çok tercih edilen ve yaygın şekilde kullanılan mikro besinlerdir. Bununla birlikte çinko, A vitamini, tiyamin, riboflavin, niyasin ve pridoksin de tercih edilmektedir. Un zenginleştirmesinde en çok tercih edilen mikro besinlerden biri de folik asittir. Unun folik asitle zenginleştirilmesi uygulamasının dünya genelinde 80’e yakın ülkede zorunlu kılınması, söz konusu bölgelerde alınan önleyici tedbirlerin ve bu maddenin önemini ortaya koymaktadır.